Amaç : Epilepsili hastalarda antiepileptik ilaç (AEİ) tedavisine direnç gelişimini etkileyebilecek faktörler araştırıldı. Hastalar ve Yöntemler: Epilepsili 173 hasta (89 kadın, 84 erkek; ort. yaş 28; dağılım 9-67) tedaviye yanıtı etkileyebilecek klinik, elektroensefalografik (EEG) ve radyolojik özelliklerin saptanması amacıyla geriye dönük olarak de- ğerlendirildi. Antiepileptik ilaç tedavisine dirençli epilepsi (DE), en az iki AEİ'nin uygun süre ve dozda kullanılması- na rağmen son altı ay içinde, ayda birden fazla nöbet ge- çirilmesi; iyi kontrollü epilepsi ise en az son bir yıl süreyle nöbet olmaması olarak tanımlandı. Dirençli epilepsi grubundaki hastaların klinik, EEG ve radyolojik bulguları DE olmayan grupla karşılaştırıldı.
BULGULAR: Doksan hasta (%52) DE olarak değerlendirildi. Dirençli epilepsi olmayan grupta 83 hasta (%48) yer aldı. Bu gruptaki hastaların %42.2'si, tüm hastaların % 2 0 . 2 'si iyi kontrollü epilepsi olarak değerlendirildi. Diren çli epilepsi grubunda uzak semptomatik epilepsi (p=0.020) ve nörolojik muayenede zeka geriliği (p=0.000) veya motor kayıp oranlarının (p=0.006) daha yüksek, nöbet sıklığının daha fazla olduğu (p=0.000) ve nöbetlerin daha erken yaşta başladığı (p=0.024) görüldü. Tek varyantlı analizde ailede epilepsili birey olması, uzak semptomatik epilepsi varlığı, hastalık süresinin 10 yıldan uzun olması ve EEG'de anormal bulgu olması DE gelişimine eğilim gösterirken, lojistik regresyon analizinde sadece zeka geriliği ve yüksek nöbet sıklığı bağımsız de- ğişken olarak bulundu.
SONUÇLAR: Zeka geriliği olan ve yüksek sıklıkta nöbet geçiren hastalarda DE gelişme riski de artmaktadır.
