{mosimage}Dört yıl oldu bu hastalıkla tanışalı….Farklıydı benim epilepsim anlaşılamadı bi türlü.Yoğun depresif ilaçlar kullanım önce ama bir türlü bayılmalarım durmadı tam 7 ay sonra öğrendim evet ben bi epileptiğim…Bu hastalık çok ilginç şu anda bu yazıyı okuyan epilepsi hastaları eminim beni çok iyi anlıyor.Dört yıldan beri bu hastalıkla değil psikolojisiyle savaşıyorum ben.Acaba nerde ne zaman yakalayacak beni. Ya ailelerimiz….
Belkide onlar daha çok yara alıyor bizden.İlk öğrendiğimde ki ben hasta olmayı ve nazlanmayı seven ben donduğumu hatırlıyorum.Hele doktorun yapmamam gereken şeyleri söylediğinde hayatımın o an oracıkta bitiverdiğini hissettim sanki.Kabullenmek o kadar zorduki resmen özgür değildim artık.Nöbetlerim sıklaşmıştı artık.Eskisi gibi de değildi kasılmalarım uzundu nöbetten sonra kendimi vücudumu hissetmemeye başlamıştım.Ayrı bi şehirdeydim ailemden yanlarına taşındım ve daha sonra sağlıkçı olan ablamın yanına geldim.Evet hayatım çok değişmişti hayallerim palnlarım yarımdı artık herşey ertelenmişti. Bunları hepimiz yaşadık bu hastalığı kabullenemedik.Depresyonlara girdik belkide hastalığı tetikledik.Ben şimdi son noktadayım.Şansa ihtiyacım var.İnsanlar bizi anlayamazlar ben bunu iyice öğrendim artık.İnsanlar farklı yorumluyor yaptıklarınızı.. Hepimiz aslında en önemli şeyin moralimizi yüksek tutmak olduğunu biliyoruz.Ben bi süre yokum buralarda inşallah sağlıklı bi şekilde dönerim sizde hikayelerinizi yazın insanlar bu hastalığı anlasın artık.Sizinde başınıza geldimi benimle aynı bardaktan su içmek istemeyenler oldu.Döndüğümde umut dolu yazılar bulurum umarım benim su an herşeyden çok ihtiyacım var buna…
Sağlıkla kalın….
