{mosimage}Bir epilepsi hastası, özellikle iş yaşamına yeni atılıyorsa, iş görüşmesinde biraz sıkıntılıdır. Çünkü saklamaması gereken bir rahatsızlığı vardır ve bu onun suçu olmadığı halde, işe alınma konusunda kendine büyük bir dezavantaj getireceğini bilir.Yaşam, oldukça gerçekçidir ve adil olmaktan çok pragmatiktir.
Hasta -pardon- işbaşvurusunda bulunan aday, karşısındakinden işe alınmasını bekler, başka hiç bir beklentisi yoktur. İşveren veya insan kaynakları yetkilisi, bilgisi yoksa bu hastalık konusunda -ki yarısı adını bile duymamıştır - ona hastalık konusunda sorular sormaya başlar. Artık o bir işveren değil insandır ve onun için içtenlikle üzülüyordur, hatta acıyordur. Konu değişmiştir, saralı yeğenlerden veya komşu çocuklarından bahsedilir. Bir garip sohbet baslamıştır odada. İki kişi de oldukça sıkıntılı görünürler ki taraflardan biri "yine mi?" diye düşünoyordur o sırada. Belki çaylar bile söylenir, doktor isimleri verilir alınır. Artık sıkıntı elle tutulur hale gelmiştir ve bunu her iki taraf ta -çok zeki olduklarından değil- hissediyorlardır. Şimdi veda zamanıdır, sonuç bildirilecektir bir kaç gün içinde adaya. İki uygar insan, tüm uygar insanlar gibi vedalaşırlar. İşbaşvurusundan sonra sıkınıtısını hafifletmek için bir çayhaneye, kafeye veya birahaneye gider aday. Başvurudan haberli olan yakın arkadaşlara birkaç gün sonra sonucun belli olacağını -sanki sonucun ne olacağını bilmiyormuş gibi- söyler. Arkadaşları da sanki sonucu bilmiyorlarmışcasına "hadi bakalim" minvalinde laflar ederler. Bir garip oyun oynanir bir süre. Bu süre zarfinda epilepsiye, arkadaşlara, işverenlere, işçilere, dünyaya, gezegenlere ve tabii inandigi neyse ona ve ençok ta kendisine hoş olmayan laflar eder içinden. Ama yaşamak, öğrenmek, çalışmak ve eğlenmek gerektiğini bilir. Parası varsa bir kahve, bir çay ya da bir bira daha içer, daha fazla umudu varsa belki kaşı cinsle göz teması kurmaya bile cüret eder.
Ertesi gün baska bir işe basvuracagi için erken kalkar, traş olur, kendince ciddi buldugu bir esvap giyer ve "ben bir iş bulabilirim, çalışabilirim" teranesiyle yola koyulur. Bu sırada aklına bir sey gelir:"Epilepsili olduğumu söylemesem, ne olur ki! Yalan söylemek o kadar da zor değil."
Kaynak: Epilepsi Bülteni 2003
buyruk
